مطلب قبلي :: صفحه اول :: مطلب بعدي

غبار غم به دل ستبر شد

سه شنبه ۲۵ مهر ۸۵

دقیقا ده سال پیش بود روزگاری که دین در زندگی روزمره ام رسوخی کرده بود و دل به دادار داشتم و نماز اول و وقت و واجب و مستحب همه را به جا می ارودم .نیک به یاددارم که همین شب های احیا بود و غمی گران بر دلم نشسته بود و شاه راه زندگی در برابرم بن بست شده بود و غم از هر سو برایم چنگ و دندان نشان می داد .
شب بیست و سوم رمضان بود و خواستم به احیا بروم . هر چه می خواهم از خدای قدر قدرت ان زمانم بخواهم .وضو گرفتم و نماز مغرب و عشا و قفیله بینش را خواندم و دیوان حافظ پدر را برداشتم و چشمی بر هم گذاردم و صفحه ای گشودم که نشان تفالش این آمد :
غبار غم برود حال خوش شود حافظ======= تو اب دیده از این رهگذر دریغ مدار
این شعر چنان توفانی در من پدیدار کرد دیدنی و با دستی لرزان کتاب را بستم و برای مراسم احیا راهی شدم .آن شب دلم پر بود و غم از دل به چشم سر زیر شد و به قدر کل عمر اشک ریختم و دامانش گرفتم و اسمش هر چه بود با الغوث الغوث بر زبان اوردم و کتابش بر سر گرفتم و درد دل گفتم و گویی صدایم شنید و همه غم ها یک به یک به فاصله یک ماهی رفتند و ایمان ان روزم روز به روز بیشتر شد و نمی دانم چه شد که بعد از ده سال امروز خود را شخص دیگری می بینم و از ان همه اعتقاد و دید تشریعی هیچ نمانده و و بر پیشخوان معنویت هیچ دستاویز ندارم .اما آن شب قول دادم به خدای همان زمان که اگر آنچه می خواهم بشود همان کنم که ان شب کردم و امسال چهارمین سالی بود که بعد از یکسال وضو گرفتم و سوره های عنکبوت و روم و دخان را خواندم و قرانش را باز بر سر گذاشتم .تنها و تنها برای قولی که زمانی داده بودم .
قولی که اعتقادش ار بین رفته و تنها یادگار روزگاران گذشته است .