مطلب قبلي :: صفحه اول :: مطلب بعدي

برای ناصر عبدالهی و دل خودم

یکشنبه ۵ آذر ۸۵

روزگاری بود برایم که وقتی می گفتند در زمان گم می شوی در ذهنم مسخره می آمد و نمی توانستم باور کنم زمانی برسد که آدم نداند فلان کار را چه سالی انجام داده و فلان دلدادگیش در چه رمانی بوده است .اما امروز چنان شده ام و اگر درست گفته باشم حدود ده سال پیش بود که اولین جرقه های موسیقی پاپ در ایران شکل گرفته بود و ناصر عبدالهی یکی از شروع کنندگان این جریان بود . و علاقه من به صدایش بیشتر جنبه نوستالژی دارد تا هنری که روزهای آغازین جوانی و پریدن از جوی نوجوانی با ترانه هایی هماهنگ شد که چند تایی از ان با صدای ناصر در دلم حک شد .
عجیب روزگاری است این دوران که آنچه بر دلت حک می شود نه پاک می شود و نه کمرنگ . روزهایی که نیم نگاهی از دخترکی نارس چنان ثمره شبابت را می رساند که یکروزه رسیده می شوی.روزگاری که ترس کنکور و مامور و بی پولی و بیکاری هیچکدام نمیتوانند دلت را از جنب و جوش ارام کنند .
برای من ترانه ها همیشه موسیقی متن زندگی بوده اند و وقتی به گذشته نگاه می کنم هر لحظه ای از آن با ترانه ای همساز بوده است و این ترانه زمانی آوای ویگن و دلکش بوده و زمانی صدای راجر واترز بوده و در لمحه ای دیگر صدای ناصر عبدالهی و شادمهر عقیلی که صدای ناصر مصادف شده با کشف و شهود من از زن و عطر خوشش که تاثیر این برهه بر همگاه مبرهن است .
صدایی قوی و مردانه با ترانه هایی زیبا که با دکلمه های پرویز پرستویی به اوج می بردت .
و حالا امروز شنیدم که ناصر عبدالهی در کما است کلیه هایش از کار افتاده و شاید
دست تکان اخرش
در کوچه بن بست
نزدیک باشد

برایم مهم نیست که کسی بگوید این حکومتی بود و مجیز گو بریام این مهم است که او هم جزیی از خاطرات شفاهی زندگی من بوده وچطور است که گلدانی که روی تاقچه داریم وقتی بعد از چند سال می شکند دلمان هم می شکند .وقتی می شنوم ترانه خوان ترانه های جوانیم دارد می رود دلم هم می رود .
زمان زیادی است که دیگر دعا نمی کنم ولی آرزوی سلامتش را دارم .