مطلب قبلي :: صفحه اول :: مطلب بعدي

مخاطرات بی خاطره

شنبه ۲ دی ۸۵

برای من و اگر درست گفته باشم برای نسل من دهه هفتاد دورانی نوستالژیک و تکرار نا شدنی است دورانی که از سویی پشت لبمان سبز می شد و از سویی برخی چراغ قرمز های اجتماعی و سیاسی سبز شده بود .دورانی که می توانستی کمی خودت را بیایی و جرات بیان کلامی را داشته باشی دورانی که با‌امدن خاتمی آرزوهای مرده مان را در شرف احیا می دیدیم و در سر هوای پرواز در آسمان لا یتناهی آزادی را می پروراندیم .
و برای هم همان گونه که قبلا هم گفته ام ترانه های هر زمانم موسیقی متن زندگی شده اند و به گاه شنیدن تر انه هایی خاص به دورانی مشخص می روم و انگار ماشین زمانی فراهم آمده است و می بردم به دوردست خاطرات و عجیب عجین ان روزگاران رفته می شوم.
نوستالژی از آن دست کلماتی است که برابرش در فارسی را نداریم و برای من از مهمترین ارکان زندگی امروز است شاید برای اینکه موجودی جهان سومی هستم و آینده ای برایم متصور نیست شاید هم برای اینکه هرچه خود را بزرگ تر از لحاظ کبر سن دیدیه ام دنیای پیرامونم را زشت تر و بی رحم تر دیده ام به هر حال تمام این عوامل سبب شده دلبستگی جدایی نا پذیری با دیروز داشته باشم .
برای من روزگار خوب دیروزی پیوند خرده بود با ترانه های جوانی و ناصر عبداللهی سرامدشان بود .ناصری که چند روزی است مرده و نوستالژی که اعتبار از مرده ای می گیرد تلخ است و احساس تنهایی درم ایجاد می کند .و فاصله ام را با دیروز خوب بعد می بخشد و خاک مرده غباری می شود و فاصله می اندازد بین دیروز و امروز .فاصله ای که این روزهای ابری و دود الود تهران در تصورش کمکی شگرف و تلخ دارد .
از شنیدن خبر مرگش به تلخی گریستم از ان گریه های بی صدا که از عمق جانت می اید و چشم را می سوزاند .سر به دیوار زدم و گریه کردم اشکی داغ که از چشم های شاهد سوز سرما سر خورد و مرهمی نبود مرهمی نبود که التیامی بدهد درد بی کسی را.
روزگار بدی است رنگ روزان مان خاکستری شده مثل هوای دود الود این روزهای تهران .یاد دیگر ترانه نوستالژی روزهای خوب رفته می افتم .

روزهای بهانه و تشویش
روزهای ترانه و اندوه
روزگار بلند و بی فرجام
از فغان نگفته ها انبوه

روزهای سکوت و تنهایی
پی هم انس خویشتن گشتن
سالخوردن به کوچه های غریب
تیغ افسوس بر سر اوردن

من از این خسته ام که می بینم
تیرگی هست و شب چراغی نیست
پشت دیوراهای تو در تو
هیچ سبزینه ای ز باغی نیست

روزهای دروغ و صد رنگی
پوچ و خالی ز دلسپردن ها
روزگار پلید و دژخیمی
بر سر دار یار بردن ها

روزگار هلاک بلبل ها
جغد ها را به شاخه ها دیدن
روزهایی که نیست دیگر هیچ
در کت مردها پلنگیدن

فرامرز اصلانی