مطلب قبلي :: صفحه اول :: مطلب بعدي

تصلیب ذهنی زیبا

یکشنبه ۸ بهمن ۸۵

از آن روز اول که در پارک لاله دیدمش که آمده بود تا با دیگرانی هم رای و هم اندیشه اش فریاد برابری سر دهد و در چنگ دو زن سیاه پوش سیاه فکر بود و به تقلا از دستشان فرار کرد فهمیدم که زنی است فراتر از تعریف روتین زن ایرانی و می تواند که باشد و بود خود را نابود تعاملات اجتماعی بیمار جامعه نزارش نکند .آشنایی با او فرصتی بود مغتنم برای یاد گرفتن که ذهنش پر از اندیشه های بکر بود و سوادی بسیار بالا از مسایل فرهنگی و اجتماعی روز .
فرناز سیفی به جد می گویم که در اعتقادش به برابری زن و مرد ثابت قدم است و تلاشش را همه معطوف جامعه بیمار سرزمین نکبت زده اش کرده است . و می دانم که اگر اراده می کرد پدر برایش در بهترین نقاط دنیا بهترین زندگی را فراهم می کرد و اما او در همین مخروبه می ماند و برای زن مبارزه می کند و عتاب می بیند و تحقیر می شود از سوی ناکسانی که باتوم به دست بر سر و روی به زعم خودشان خواهر دینی شان می زنند .
ایران با این همه جمعیت چنین کسانی را کم دارد و تحقیر و فراری دادنشان تنها و تنها به غرق شدن هر چه بیشتر کشتی بی پایه فرهنگ می انجامد .
این درست که مدتی است با او دلگیری دارم و یکسالی بیشتر می شود که رابطه ای ندارم اما دلیل نمی شود برای خواهرم که امروز در بند است و می دانم که از سیاهی زندان و تنهایی می ترسید حرفی نزنم .امروز مطلبی طنز در خصوص روز تولدم آماده کرده بود و قبل از نوشتنش دیدم سایت آرش عزیز به روز شده است و از سر علاقه به عکس های بی نظیرش سری به ان زدم و از خواندن خبر پشتم لرزید از دیدن اینکه دخترک شاد و بی غل و غش وبلاگستان را در بند دیدم دلم لرزید و تنهایی اش در سلولی به سیاهی پیش زمینه عکسش برایم سخت ناگوار امد .
چه می شود کرد که در سرزمینمان سزای حرف و خواستی به حق که برابری است زندان و غل و زنجیر است .
این روزها محرم است و بر در دیوار آورده اید که اگر دین نیست آزاده باشید .به خدای خودتان قسم که این نه آزادگی و نه دینداری است که کلام را پاسخ به سیاه چال دهید .
برای فرناز نگرانم و پرستو از سیب زمینی نبودن گفته و کاش فرناز هم راه همین دوستان خود به راه بی رگی رفته را می رفت و امروز به راحتی زندگیش را در طبقه بالایی برج محل سکونتش می گزراند و جد معتقدم که بی لیاقت تر از ما در هیچ جای جهان یافت نتوان کرد .