مطلب قبلي :: صفحه اول :: مطلب بعدي

خلق را تقلیدشان

شنبه ۱۴ بهمن ۸۵

از زمانی که دوربین عکاسی خریده ام با انواع و اقسام عکاسی لذتجویی کردهام الا نوع خبری آن ولی هر وقت تقی به توقی خورده است دوربین را برداشته ام و برای عکاسی از مراسم و رویدادها راهی شده ام .ظهر عاشورا هم بنا به رسالت عکاسی خود تعریف کوله دوربین را برداشتم و با مترو به خیابان 15 خرداد رفتم و شنیده بودم که بسیار شلوغ است و پر از سوژه های ناب برای عکاسی است .وقتی رسیدم جمعیتی بسیار زیاد دور میدان گرد امده بودند تا دسته ببینند و خیمه آتش زدنی را تماشا کنند و در عزاداری امامشان شرکت جویند .
از دیدن حجم حماقتی که در فضا موج می زد دچار تهوع شدید شدم .دیدن مردانی که با پای پرهنه و گل و لایی که بر سر مالیده بودند و در صفوفی منظم به سخنان مداحی که در وصف چشم و ابرو و قد و بالای ابولفضل سخن می گفت زنجیر به سر و رویشان می کوبیدند و در همان حال در کمال آسایش از دیدن زنان و دخترانی که در کنار خیابان ایستاده بودند لذت وافری می بردند .دیدین دخترانی که هنوز از سوی خانواده اجازه تراشیدن سبیل و پشت لبشان را نداشتند و با چشم هایی وغ زده به هر موجود نری به قول معروف پا می دادند . دیدین مردمانی سخت ابله که برای گرفتن یک لقمه سیب زمینی و نان خشک از سر و روی هم بالا می رفتند و مشت و لگدی بود که نثار هم می کردند . دیدین دسته نسوان که با پوشیه و روبنده بر سینه های بزرگ شان می زدند و با هر ضربه بدن فربه شان تکانی می خورد .دیدین جوانان قلمبه قلمبه از عضله ای که علی رقم ممنوعیت زیر علامت رفته اند و با بشار بشمار و علی علی چند قدمی زیر بار سنگین انبوه اهن می روند و خود به دست خویش دیسک کمر و ستون فقرات را نابود می کنند . صف های طولانی غذا و صوفوف نا متراکم نماز ی که جز چند نفر کسی در آن ها نیست .فروختن لبوی داغ و باقالی زیر پرچم هل ن ناصر ینصرنی و بادکنک فروشی که بادکنک های قرمزش را یکی یکی می خریدند .
همه و همه دست به دست هم می دهد تا از اینکه در این دیار نکبت زده به دنیا امده ای از خودت بدت بیاید و لعن و نفرین کنی پانس بد را که از بین این همه کشور درست و حسابی باید نصیب تو این باشد .چه زیبا گفته شراگیم عزیز از حماقت و حقارت این روزها.