مطلب قبلي :: صفحه اول :: مطلب بعدي

در باب مرگ یا هیچستان

یکشنبه ۱۳ اسفند ۸۵

پنجشنبه ظهر را برای مراسم ختم مادر یکی از دوستان همکار به مامازن در نزدیکی پاکدشت ورامین رفته بودم مسجدی حقیر و بی مایه که پلاکاردی سیاه خبر از مرگ مادری می داد و مردمی که نشسته بودند و مردی سیاه دل که با ضرباهنگی کینه توزانه دردر را در جسم فرزندان تازه می کرد و با هر کلامش دشنه ای به دل دردمند شان می زد .
موقع رفتن حسین را در آغوش گرفتم و او بغضش ترکید و های های او در بغلم فشار روحی بسیار زیادی بر من وارد کرد و کنترل اشک هایی که سال ها بود نیامده بود را از دست دادم .تسلایش دادم و غم آخری باشدی گفتم و راهی خانه شدم .
مرگ سیاه ترین و بارزترین حقیقت زندگی است و ترس از ان از همان زمان که راه رفتن می آموزی در تو ریشه می دواند و همیشه و هر جا با تو است لابد همین ترس بوده است که بشر را مجبور به توضیح و تفسیر آن و خلق دنیای پس از مرگ کرده است و شاید همین قضیه بوده که پیامبران مستمسک راه خویش قرار داده اند و توضیح شان در باب آخرت سبب گرویدن فوج فوج مردم بینوای آن عصر به ایشان بوده است .
هر کسی در زندگی لا اقل یکبار طعم مرگ عزیزان را چشیده است و حالت بهت زدگی و نبودن مطلق وی را حس کرده است حسی تلخ و تکرار نشدنی و جالب است که بیشتر مردم به گاه دیدن این صحنه ها از ترس دل به معنویات و دین بسته اند که خود من در آن زمان بدین گونه عمل نمودم .
هیچ وقت از یاد نمی برم صبح جمعه 4 آذر ماه 10 سال پیش را که چگونه با هول از خواب بیدار شدم و از لای در نیمه باز اتاق پدر و مادر را بر بالای سر مادر بزرگ پیری که عمرش را برای من گذاشته بود و همه عمرش من بود ایستاده دیدم و با اینکه الهام گونه همه چیز را می دانستم با نومیدی سوال از چرایی ایستادنشان بر بالای سرش کردم . گفته مامان که:(( مادر مرد )) هیچگاه هیچگاه از خاطرم نمی رود .
بهت آن لحظه و تردید در باور قضیه حالتی ناب و دست نیافتنی است .زنگ زدن مذبوحانه به اورژانس دقت در کالبد بیجانش به امید حرکتی از بدنی مرده آمدن پزشک و خونسردی تمامش در اعلام تمام کردن پیرزن و شکستن در خود .آمدن دسته دسته فامیل بر سر جنازه کسی که به قدر مادر برایت عزیز بوده و تسلاهای خشک و بی احساسشان به تو. دیدن پارچه سفید روی سر کسی که تا دیروز دوستت داشته و دوستش داشتی و دیگر نیست صدای زجر اور و آتش زننده قران که از ضبط صوت کوچک خود مادر بزرگ پخش می شود .رسیدن ماشین بهشت زهرا و فریاد به شرف لا اله الا الله و ازدحام محل برای دیدن مرده ای نو و اینکه این بار تو صاحب آن مرده شده ای و ناگهان از بهت خارج می شوی .می ترکی اشکی و فریادی است که سر می دهی و دوستی که با تو چند سالی قهر بوده می دود تا تو بر زمین نخوری در بغل می گیردت و ارام آرام دنیا دور سرت می چرخد درست مثل همان چرخ و فلکی محل که پولش را همین که مرده به تو می داده است .دلت دامن پر مهرش را می خواهد تا این خستگی را در ارامش مادرانه اش جای بدهی اما او نیست تمام شد و آخرین حرف دیشبش آرزوی موفقیت و پیر شدنت بوده برای اینکه آخرین جرعه آب را برای او آورده ای .
همان شب قرانی را بر می دارم و شروع به خواندن می کنم دلم ارام می شود .می روم و وضو می گیرم به نماز می ایستم و پدر و مادر که هر دو لاییک هستند با تعجب نگاهت می کنند .دخالیت نمی کنند و نظری نمی دهند .من دل به دین می بندم و این دلبستگی چند سالی همراهم می ماند .امروز از ان روزگار سال ها کذشته است و هیچ اثری از آن دیدی دینی در من نیست و به جد همه جیز را زاییده تصادف می دانم و به نبود هیچی بزرگ در پی زندگی روزمره اطمینانی وافر دارم . و همین اطمینان باعث شده تا مرگ را سیاه تر از انچه هست ببینم .