مطلب قبلي :: صفحه اول :: مطلب بعدي

وقتي که عشق در زد

سه شنبه ۱ خرداد ۸۶

دو سال پيش در بيست و هفتم مرداد ماه سال يکهزار و سيصد و هشتاد و چهار روز آشنايي با تو است .تويي که ديگر من شده اي و تداوم هست تو نيست وجودت شده است و نيست روح تو نيستي يکسره همچو مني مي تواند باشد .دو سال است که هستي و روزمرگي ام را روزگار کرده اي و با تو و در تو مي توانم نفس را در سينه فرداها تجربه کنم .
دو سال است که رسما براي تو شده ام و از اينکه دل ملک شخصي تو است خوشحالم که باغچه سبز وجودت را دارم و ميوه هاي سبز و سرخوش عشق را مي توانم از آن بچينم و بي توجه به بهشتي که خدايت وعده اش را داده هر روز به نسيم بهشت روح تو روز را اغاز کنم .
دو سال است که روزهاي تشويش و نگراني و تنهايي و تن به هر بيهوده فرسودن به سر آمده است و سرود سبز خوشبختي را با لبان تو هم آغاز مي شوم .همين ارامش آغوش تو است که توانسته ذهن نا ارام و قلب پر دردم را مرهمي باشد .مرهمي که مي توانم درد برگرفته روز را بر شانه ات به هاي هاي فرو بگذارم .
دو سال از بودنت و ديدنت گذشته و تعهدي که بر تارک ذهن و دل نقش بست را يکسالي مي شود به کاغذ و جوهر مقنن کرده ايم .قانوني که هميشه از آن بري بوده ام و اين بار براي تحققش لحظه شماري کردم.

باشد که رسم عاشقي مان هيچگاه زير بار قانون و علم و حساب نرود .