مطلب قبلي :: صفحه اول :: مطلب بعدي

ده سال به از اين سال ها

پنجشنبه ۳ خرداد ۸۶

اين که که مي گويند زمان مثل باد مي گذرد را امروز که جزيي از خس و خاک شتابان تحت امرش شده ام ديگر چشيده ام و درکي از ادراکات روزمره ام شده است .اما ده سال پيش که 16 سالم بيش نبود و تازه گل نارس زندگي ام شکلي گرفته بود و ميرفت که خشک، خشک خشک شود زندگي را آرام تر مي ديدم و در دل سر سويداي طغيان بر همه پاي بست هاي روزمره را داشتم .چه نيک ان زمان مصادف شد با تغييراتي در کشوري استبداد زده و خسته از عصبيت هاي جاهليت که خروشي مردمي را سبب شد .مردمي که همه حرف ها در خصوص بلوغ سياسي شان را دو سال نيست نقش بر آب کرده اند .آن روز همه با همه چون موجي بزرگ به سد هميشه ستبر غفلت خويش کوبيدند و در پي يافتن مسيري نو سر در اه مز مزه آزادي گذاردند .
شور و شوق آن روزها بي شک از ياد نمي رود و سرخوشي هاي کودکانه آن روزگار و فريادهايي که از گلو براي آزاي سر کشيديم نه از ياد مي رود و نه تکرار پذير مي نمايد .از ياد نمي برم سرخوشي روزگاري را که مي ترسيدم بميرم و نبينم که خاتمي مان بر مسند قدرت بنشيند .امروز که مي انديشم اشتباه بزرگ ان روزگار به خوبي در برابرم عيان ميشود که ملت بينوايي که به رهبر نياز داشت باز از کاه کوهي و از انساني ابر انساني ساخت و باز او را دست از غيب نجات مملکتش کرد و دوباره اين درد منجي يابي را با حضور او تسکين يافته ديد .
رفت تا او را تابو و بت و توتم کند و بپرستد . انچه از خداي خويش مسئلت دارد از حضور او بجويد و انتظار معجزت از او داشه باشد .مردي که آمده بود نه به تنهايي که با فکري از بسياراني که همراهش بودند تا تنها سنگ بناي تغيير و مردم مداري را در ميان مردم ديار نکبت زده اش پي بنهد .اما به اشتباهي بزرگ همه با توقعي بي حد دست ها بر سينه نشستند و چون انتظارات براورده نشد لب به دشنام و طعن گشودند و اين از سويي و واگويه هاي کين دار عده اي ديگر و سعي و اهتمامشان در جهت بزرگ نمايي توقع و کوچک کردن کارکردها موثر افتاد و اين ملت خسته را در برابر دستي خالي و توشه اي بي بنه قرار داد .خشکشان کرد و دوباره دوران رخوت آمد و اوضاع اين شد که امروز عده اي بر لاشه اصلاحات گريه و ديگراني که بر جنازه مثله اش سهم خواهي مي کنند .
باشد که فرق دموکراسي خواهي و دموکرات بودن را بفهميم .