مطلب قبلي :: صفحه اول :: مطلب بعدي

بوی مهر

شنبه ۱۴ مهر ۸۶

باز هم مهر آمده باز آمده تا دوباره بابای پیر مدرسه از بین دندان های زرد و زنگار گرفته اش توهم یکروز بارانی پاییز را ، بازدم دمادم روزگار رفته کند .
بوی پاییز عطر تن مادر بزرگی است که سال های سال خستگی به لبخند بی رمق و چشمان کم فروغش رخت بر می بندد و می رود تا در بقچه کوچکش کنار اتاق زیر فرش همیشه مندرس دیروز گم شود .
بویی از جنس تو ، نوبهار زمستانی پاییز این روزگار ، تنی که سخت می شناسمش و هماورد عرصه یکه تازی عشق است در نی نی چشمان همیشه خیس تو .
بوی پاییز ، بوی دیروز است بوی روزان خوش گذشته که خوش نبوده اند و این مذاق ما بوده که تلخی را چشیدن نمی دانسته و همه شیرینی اندک روزگار را می گرفت و لبخندی به گوشه لب روزمرگی می نشاند .
در خنکای این روزها که نفس می کشم به عقب می روم ، می روم و به 18 سالگی ام می رسم .روزگاری که داشتن هر چیزی همه چیزت می شود و نیم نگاهی از چشمان دخترکی نارس تو را میوه شباب می دهد ، روزگاری که دل به آیینه می بندی و ترسیم فردا های روشنت را به دست ذهن تصویر گر می دهی .
روزگاری که قرار است بیاید و فکرش همه سراب به روزی است .روزگاری که نیست دیگر هیچ .
آری ، از میان همه دلبستگی ها تنها چند تایی باقی مانده و یکی همین پاییز و عطر هوایش است.